يا به گلبن وصل كن اين خار را وصل كن با نار ، نور يار را من نمىگويم سمندر باش يا پروانه باش چون به فكر سوختن افتاده اى مردانه باش وقت خشم و وقت شهوت ، مرد كو طالب مردى چنينم كو به كو راز مرگ سعدى در قصايد ، صفحهء 449 : گل بخواهد چيد بىشك باغبان ور نچيند خود فرو ريزد ز نار مرگ براى بعضى شيرين و براى بعضى كريه است مولوى : مرگ شيرين گشت و نقلم زين سرا چون قفس هشتن پريدن مرغ را آن قفس كه هست عين باغ در مرغ مىبيند گلستان و شجر جوق مرغان از برون گِرد قفس خوش همى خوانند ز آزادى قصص مرغ را اندر قفس زان سبزه زار نى خورش مانده است نى صبر و قرار سر ز هر سوراخ بيرون مىكند تا بود كاين بند از پا بركند